Op zoek naar de  loorn

door Dona Ferentes 


Deel I: Verbannen uit Saga

Hoofdstuk 5: Een vergeten vete

9

Op dat moment werd hun gesprek onderbroken door een schreeuw. Elvin brak geschrokken door het struikgewas heen en zag nog net hoe Vrouwe Aza het snoer van een lange zweep oprolde. Op de grond lag haar kamerdienaar, de man die ze volgens Taris met een Lus geknecht had. Hij kronkelde van pijn. Anderen schenen er geen acht op te slaan.
Elvin gaf zijn honing af (waarvan tijdens hun gesprek nogal wat verloren was gegaan), en keek toe hoe de koetsier, die ook de kok scheen te zijn, er koeken mee bakte op de warme stenen die het vuur omringden. De geur deed hem watertanden. Omdat de Floorn vooral voor hun genoegen aten, betekenden de zoete koeken in tegenstelling tot de brei van gekookte knollen en kruiden een echte verlokking voor Elvin. Maar zijn fascinatie voor het voedsel belette hem niet op te merken wat er om hem heen gebeurde. Het viel hem op dat er een soort onrust heerste onder Azaís ondergeschikten. Een voor een naderden ze de Vrouwe met het een of andere voorstel, compliment of lekkere hapje, en voor elkaar hadden ze alleen vuile blikken en geniepige elleboogjes over. Het zag ernaar uit dat ze, nu de kamerdienaar in ongenade was gevallen, zijn plaats als vertrouweling bij haar in wilden nemen.
'Macht', mompelde Elvin, en toen, omdat er toch niemand op hem lette, op zín Florijns: 'Mag ik een maatje van uw magnifieke macht, madam? Schenk mij een scheutje van uw schijn en schal!'
Maar het was hem eigenlijk duister waar de macht van Vrouwe Aza in school. Voor zover hij kon zien was ze alleen maar rijk. En onnodig wreed.
'Had je wat?' Een van de wapenknechten stootte hem ruw aan.
'Honger', zei Elvin maar.
De maaltijd was klaar, het eten werd rondgedeeld en verorberd, de gamellen werden ingeladen, de troep brak op. Taris en de rover werden weer aan de kar vastgemaakt. Elvin merkte tot zijn tevredenheid dat hij weer wist dat de man een rover was, zich de overval echt herinnerde. Het werd steeds duidelijker dat zijn geheugenverlies niet voor altijd zou zijn.
Onder het rijden - Flux koos zelf haar weg, aarzelend omdat ze voelde dat Elvin niet gelukkig was in dit gezelschap - probeerde hij zich te binnen te brengen wat hij van de Ziener wist. Op de een of andere manier hadden Tarisí woorden iets van een herinnering wakker gemaakt. Was het niet de Ziener geweest die iets had gezegd over een opdracht, een missie, of een queeste? Maar hoe hij ook peinsde, hij kon zich de letterlijke woorden niet te binnen brengen. Wel zag hij de gestalte van de Ziener voor zich; een magere, scharrige man was het geweest, op geen enkele manier indrukwekkend. En toen, in een flits, alsof het echte pijn betrof, voelde hij weer het steentje in zijn laars. De Ziener had het hem gegeven! Ja, hij wist het zeker. Daar moest een reden voor zijn. Elvin drukte zijn hand tegen zijn borst. Hij zou er goed op passen, zoals Taris had gezegd; hij voelde dat dat ene kleine voorwerpje een goede kracht vertegenwoordigde. Hij keek om zich heen of hij de witte vogeltjes zag; die boezemden hem ook vertrouwen in, al wist hij niet waarom. Maar ze waren er niet, of lieten zich niet zien.
Het was verschrikkelijk van zijn geheugen beroofd te zijn. Die val in het Ven had zijn leven nog ingewikkelder gemaakt dan het al geweest moest zijn. En dan die twee vreemde snuiters, die dubbelgangers die zich van hem en Taris hadden afgesplitst... Griezelig was het. Weer keek Elvin om zich heen. Waar zouden ze gebleven zijn? Maar het bos was dichter geworden en donkerder. Dit was niet het vriendelijke Bos van Dalen. Toch meende hij tussen de stammen en het kreupelhout een schim te zien, een schaduw, een glimp van een gedaante. Welke wezens leefden er in dit ondoordringbare woud? Er moesten er talloze zijn - onschuldige, lichtschuwe, kwaadaardige - maar het gevoel bekroop hem dat ze bewust werden gevolgd.


volgende pagina | vorige pagina | inhoud | landkaart

wordt vervolgd !


Geef uw commentaar hier:


ontwerp website: Omvision