Op zoek naar de  loorn

door Dona Ferentes 


Deel I: Verbannen uit Saga

Hoofdstuk 1: De dienaren van de koning

5

Na wat enkele glazen scheen, hoorde Elvin het rinkelen van sporen en zwaarden buiten het vertrek. De deur ging open, en hij zag het wemelen van blauw-en-zilveren tunieken die aangaven dat het gewone dienaren waren die hem kwamen halen. Ze droegen echter matglanzende borstkurassen en zwaarden aan hun zij, en hun voeten waren in rijlaarzen gestoken. Ze zagen er zo op het eerste gezicht allemaal hetzelfde uit. Een van hen wenkte Elvin en hij stapte naar buiten - hij moest even wennen aan het licht.
De groep liep, met Elvin in hun midden, naar een groep paarden die gezadeld klaar stonden. Er waren er elf; de dienaren waren met hun tienen. Elvin kreeg een paard aangewezen. Hij glimlachte, hij had zich nog nooit op deze manier verplaatst. Een Floorn had snellere manieren als hij grote stukken moest afleggen, en voor kleinere afstanden ging hij te voet. De ezel die Elvin destijds had gered uit de handen van een boer die op het punt stond hem af te maken, was eerder een vriend geweest dan een rijdier.
'Ik hoef geen zadel', zei hij. 'En ook geen tuig.' Hij prutste aan de riemen van het hoofdstel. Hij blies onderwijl zijn adem in de neusgaten van het dier, zodat het aan hem kon wennen. Het was een zilvergrijze merrie met vage, donkergrijze vlekken op haar achterhand; ze zag er goedaardig uit. Een van de dienaren kwam op hem toe.
'Moeilijkheden?'
'Nee. Ik probeer dat ding af te krijgen. Ik heb er geen ervaring mee.'
'U rijdt zonder zadel? Maar toch niet zonder hoofdstel?'
'Jawel. Ik sta erop.' Zijn bluf werkte; de dienaar tuigde het paard af en keek toe hoe Elvin behendig op het dier sprong, zijn handen op de schoft om niet te zwaar neer te komen.
'Hoe heet ze?' vroeg hij. De dienaar wierp hem een verbaasde blik toe.
'Grijze', zei hij met een schouderophalen.
Elvin legde zijn linkerhand op de hals om te voelen wat het dier hem te vertellen had. Hij bespeurde een gelijkmatig temperament, goedheid, lichtvoetigheid, de wens een ander terwille te zijn - en iets van angst.
'Ik zal je Flux noemen', fluisterde hij. De merrie bewoog de oren. 'Flux', herhaalde Elvin. Hij richtte zich op en keek om zich heen. De dienaren van de koning zaten nu allen te paard, maar er had zich geen elfde bij het gezelschap gevoegd.
'Waar is de... vertrouweling van de koning?' vroeg hij.
De dichtstbijzijnde dienaar antwoordde. Het was dezelfde man die hem geholpen had het paard af te zadelen. Elvin keek hem onderzoekend aan en ontmoette de blik van donkere ogen onder een vooruitstekend voorhoofd. Een leider, dacht Elvin, maar een leider in de wapenkunst, geen paladijn van de koning. Toen lachte hij zichzelf binnensmonds uit; wat wist hij tenslotte van Oswel de Eerste?
'We zullen dagen onderweg zijn naar de grens.' De man boog zich naar Elvin toe en stak zijn hand uit. Na een korte aarzeling - Elvin had nog altijd eerst even tijd nodig om zich te herinneren hoe de Sagaren elkaar groetten; hij had ook zon afgezonderd leven geleid - greep Elvin de hand en drukte hem. De palm voelde eeltig aan. Dit was geen dienaar die paleisdiensten verrichtte.
'Mijn naam is Windar', zei de man. 'Als u iets nodig heeft, kunt u zich tot mij wenden.' Hij klopte op een buidel aan zijn zij, waarin munten rinkelden. Elvin glimlachte. Bij het woord nodig dachten de inwoners van Saga in de eerste plaats aan geld.
'Is er tijd om langs mijn onderkomen te gaan?' vroeg hij. Het kamertje onder het dak van de Toren verdiende nauwelijks de naam woning. Windar schudde zijn hoofd.
'Nee. Op uitdrukkelijk bevel van Zijne Majesteit. We zullen nu vertrekken. Vanaf nu staat u onder mijn leiding, Elvin Nedergast.' Hij drukte zijn sporen in de flanken van zijn paard.
'Waar is de... vertrouweling van de koning?' herhaalde Elvin.


volgende pagina | vorige pagina | inhoud | landkaart

wordt vervolgd !


Geef uw commentaar hier:


ontwerp website: Omvision