Op zoek naar de  loorn

door Dona Ferentes 


Deel I: Verbannen uit Saga

Hoofdstuk 1: De dienaren van de koning

10

Elvin had zich nooit beziggehouden met de Zwarte Kunst en wist niet tot hoeveel de opleiding van Erae Magister zijn leerlingen in staat stelde, maar hij was op zijn hoede.
'En wie hebben we hier - toch geen Floorn?' vroeg de Ziener aan de heg naast Flux borst. Elvin ving een snelle blik op uit ogen die merkwaardig leeg leken. Niet leeg als die van een standbeeld, maar leeg als de lucht, die te veel ziet om het te kunnen weerspiegelen.
'Duinroos', mompelde de kleine man, 'tref ik me hier waarempel duinroos aan.' Hij plukte een paar bloemen af, wreef ze fijn tussen zijn vingers, blies erop en of het gezichtsbedrog was, had Elvin niet kunnen zeggen, maar plotseling fladderden er twee sneeuwwitte vogeltjes om hen heen. Intussen had Windar zijn paard gewend en was naar de achterhoede gekomen, misschien omdat de belangstelling van de tovenaar voor Elvin hem niet beviel.
'Wat is dat voor hels gewrocht?' vroeg hij over zijn schouders wijzend. 'Het leeft toch niet, h?'
Als Elvin had durven spreken, zou hij Windar aangeraden hebben wat meer eerbied te tonen - maar hij durfde het niet.
'Ach, een dingetje dat ik Zag', zei de Ziener. `'Heel simpel, komt geen toverij aan te pas. Een vuurtje, een keteltje water, een pijp en een kleppenrad. Meer is het niet. De vleugels zijn een experiment. Ik wilde eens kijken of ik hard genoeg kon gaan om te vliegen.'
Windar lachte smalend.
'Lach maar, ouwe reu', zei de Ziener tegen een steen op de weg. 'Het duurt misschien nog een eraatje of wat, maar dan zullen jij en je soortgenoten je zo verplaatsen. Zonder trekdieren, en zelfs door de lucht. Als', zei hij en hij richtte een dreigende blik op Elvin, 'als jij tenminste niet in je missie slaagt, kleine Floorn.' Bijna had Elvin gelachen; de tovenaar was kleiner dan hij. In een opwelling liet hij zich van Flux' rug afglijden, en probeerde de Ziener in het gezicht te kijken - maar die had een steentje opgeraapt en stond dat nu te bekijken.
'Wat s mijn missie, o grote magir?' vroeg hij.
'Slijm maar niet zo', zei de Ziener zonder op te kijken. 'Wat weet jij daarvan?' Maar hij scharrelde niet weer weg, hoewel zijn blik afdwaalde naar een bosje kruiden terzijde van de weg.
'Wat s mijn missie?' herhaalde Elvin. 'Heb ik een Opdracht?'
'Welnee', zei de Ziener. 'Hoe kom je daarbij. Een floorn laat zich niets opdragen, is het wel? Hij scheen geen antwoord te verwachten. Hij stak het steentje in zijn mond en blies een regenboogkleurige bel. Als het niet zo uitzonderlijk was, zou je denken dat hij gek was. 'Als je maar doet wat je moet doen', zei hij. 'Je weet het zelf wel. Als je je hersens er maar bij houdt. Jij bent een ezel', ging hij door, schijnbaar zonder het beledigend te bedoelen. 'Een muilezel. Koppig en niet al te intelligent, maar goedhartig. Je zult het wel merken.'
'Wat?' vroeg Elvin. Hij vond het niet prettig om een muilezel genoemd te worden, maar hij verdroeg het omdat hij voelde dat deze man werkelijk dingen wist. 'Wt zal ik merken?'
Weer dat geluid van een klein watervalletje.
'Daar kom je vanzelf achter', zei de Ziener. Hij spuugde het steentje in zijn hand. Het had nu de kleur van roze marmer. 'Vort jullie. Reu, neem je meute mee voor ik mijn Hellebeest weer op gang breng. Die arme paarden hebben al genoeg te verduren gehad.' Hij schutterde weer terug. Vr Windar zijn paard wendde, wierp hij een giftige blik in de richting van Elvin, die niet wist waar hij die aan verdiend had. Hij zou er een eed op doen dat de hoofdman niet gemerkt had dat de tovenaar, terwijl hij zich omdraaide, het roze steentje in Elvins laars had gestopt.
De paarden, opmerkelijk kalm nu, zetten zich weer in beweging. De tovenaar keek hen na.


volgende pagina | vorige pagina | inhoud | landkaart

wordt vervolgd !


Geef uw commentaar hier:


ontwerp website: Omvision