Op zoek naar de  loorn

door Dona Ferentes 


Deel I: Verbannen uit Saga

Hoofdstuk 11: De Grote Samenkomst

1

Dagen duurden de besprekingen, die de kronieken in zouden gaan als de Grote Samenkomst. Eerst kwamen de minder belangrijke afgevaardigden aan het woord: de koning van de Aardmannen, de drost van Porto, de Heer van Bel i Al, de vorstin van de Zwampfeeksen, de aanvoerder van de Zwervende Zeeridders, en ze namen allemaal hun tijd. Koning Solaris had aangekondigd dat Bergamon zich voor het eerst sinds mensenheugenis zou bewapenen, om voorbereid te zijn als de krijgszuchtige benden in het oosten op zouden trekken naar de grens bij het Tiuval Moor. Verder zou er een bondgenootschap worden gesloten met Saga, dat wapentuig in overvloed bezat. Dat waren interne aangelegenheden, maar over de dreigende krijg had ieder iets te zeggen, en geen van hen beperkte zich tot weinig woorden.
Elvin kwam trouw met Taris mee naar het paleis, iedere ochtend en iedere middag na de noen. Hij had de grootste moeite met Rorin, die doodsbang was voor de korte tocht naar het paleis, voor het paleis zelf, voor de wachters die ze tegenkwamen en voor Mensen in het algemeen, en die zei dat hij stikte in de vele lagen vrouwenkleding. Maar ondanks al zijn protest was hij nog veel banger om alleen in de herberg te blijven, dus liep hij elke keer toch weer mee, al moest Elvin hem bijna voorttrekken. Eenmaal had Rorin zijn hand losgetrokken en was hij een smal straatje ingeglipt. Pas een vol glas later had Elvin hem teruggevonden, met opgetrokken knieŽn op de tak van een wilg in een van de vele stadstuintjes, zonder zijn meisjeskleren maar zo onbeweeglijk dat hij toch onzichtbaar was voor mensenogen. Elvin had medelijden met hem, en zelf was hij er ook niet erg happig op zich elke dag maar weer tussen muren op te sluiten. Maar hij had het dringende gevoel dat wat hier besproken werd gevolgen zou hebben voor zijn volk, en omdat hij de enige was die later, als hij geluk had, verslag uit zou kunnen brengen, moest hij wel, en Rorin ook.
De Aardmannen bewoonden de gebieden langs de grens in het noordoosten, waar de hoge Poolwachters met hun besneeuwde pieken overgingen in het drassige land meer naar het zuiden. Koning Karbonkel betoogde dat het allemaal mooi en prachtig was, zoín oorlog, maar dat zijn gebied als eerste verwoest zou worden als de Bergamoners eventuele invallers gewapenderhand aan de grens zouden tegenhouden. Hij pleitte voor een vredesverdrag met Uglon.
Toen hij eindelijk uitgesproken was, wezen de raadsheren van koning Solaris hem erop dat er geen vertegenwoordiging was van Uglon, hoewel er een uitnodiging was gegaan naar de Vesting bij de oorsprong van de Drie Stromen. Waarna koning Karbonkel uitgebreid betoogde dat Bergamon dan zelf maar naar de Vesting moest gaan om te onderhandelen, waarop de raadsheer er op zijn beurt op wees dat de brug van de sterkte sinds de vorige oorlog nooit was neergelaten, en dat Furcht gezworen had dat ieder die zijn stad zou willen betreden, met een overmacht aan soldaten moest komen... De zitting werd verdaagd en na het noenmaal hervat, waarna koning Karbonkel erop stond het laatste woord te hebben.
Intussen werden buiten de muren van Sol steeds meer tenten gezien. Uit alle streken van de Bewoonde Wereld kwamen onderhandelaars aan, en omdat de herbergen vol waren sloegen zij hun kamp op buiten de stad. Inwoners die er hun vlees en groenten verkochten kwamen met angstige verhalen terug... Zeebonken van de Liga hadden zich op de vlakte verzameld om van dichtbij de verrichtingen van hun Ridders te kunnen nagaan; ze vraten zich in hoog tempo door de voorraden heen. Uit het zuidoosten was een krijgsschare uit Riga aan komen stampen. Er zou een troep moordlustige Griffioenen in de heuvels zijn neergestreken die jacht maakte op schapen en kinderen. En uit het noorden naderden nomaden met hun meutes elandhonden....


volgende pagina | vorige pagina | inhoud | landkaart

wordt vervolgd !


Geef uw commentaar hier:


ontwerp website: Omvision